പ്രബോധിനി വായനശാല - കാ‍ല്‍പ്പാടുകള്‍

വൈഖരി വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോള്‍ - പ്രബോധിനി വാര്‍ഷികപ്പതിപ്പ് -വൈഖരി - പ്രകാശനം .

2009-11-02T04:08:00.000-08:00

പ്രബോധിനി അംഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെ ദിവസമായിരുന്നു നവമ്പര്‍ 1. കേരളപ്പിറവി ദിനം ആയതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, ഞങ്ങളുടെ ഏറെക്കാലത്തെ കഠിനപ്രയത്നത്തിന്റേയും കൂട്ടായ്മയുടേയും ഫലമായ വാര്‍ഷികപ്പതിപ്പ് ‘വൈഖരി’യുടെ പ്രകാശനം. കേരളപ്പിറവി ദിനത്തില്‍ തന്നെ ‘വൈഖരി’യുടെ പ്രകാശനം നടത്താന്‍ സാധിച്ചത് ആ സന്തോഷത്തിന്‍് ഇരട്ടിമധുരമേകുന്നു.ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം 5 മണിക്ക് മോണിംഗ് ബെല്‍ ഓഫീസില്‍ വച്ചായിരുന്നു പ്രകാശനച്ചടങ്ങ്. പ്രശസ്ത മോഹിനിയാട്ടം നര്‍ത്തകിയും സിനിമാ അഭിനയത്രിയുമായ ശ്രീമതി ശ്രീദേവി ഉണ്ണി ടീച്ചര്‍ ആയിരുന്നു മുഖ്യാതിഥി.

ഈശ്വര പ്രാര്‍ഥനയ്ക്കു ശേഷം പരിപാടികള്‍ ആരംഭിച്ചു. ജിന്‍സി തോമസ് സ്വാഗതം പറഞ്ഞു. നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി ടീച്ചര്‍ ചടങ്ങ് ഉത്ഘാടനം ചെയ്തു. തുടര്‍ന്ന് പ്രബോധിനിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെപ്പറ്റിയും ഉദ്ദേശലക്ഷ്യങ്ങളെപ്പറ്റിയും പ്രസിഡന്റ് ഷിജു തേനമ്മാക്കില്‍ സംസാരിച്ചു. അതിനുശേഷം സംസാരിച്ച ശ്രീദേവി ടീച്ചര്‍ നഗരജീവിതത്തില്‍ കലയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും ഉള്ള സ്ഥാനം സ്വന്തം ജീവിതം സാക്ഷി നിറുത്തി വിശദീകരിച്ചു. മോഹിനിയാട്ടം നൃത്തത്തിനുവേണ്ടി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവച്ച ടീച്ചറിന്റെ വാക്കുകള്‍ എല്ലാവരേയും ആവേശം കൊള്ളിക്കുന്നതായിരുന്നു.

ടീച്ചറിന്റെ വത്സലശിഷ്യ മഞുലേഖ തുടര്‍ന്ന് ഗുരുശിഷ്യബന്ധത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ ഹൃദയ്സ്പര്‍ശിയായി വിവരിച്ചു. ഇത്ര തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിലും കലയെ മറക്കാ‍തെ കൂടെക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള മഞ്ജുവിന്റെ വിവരണം അതിശയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.

പിന്നീട് മോണിംഗ് ബെല്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചും അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും മോണിംഗ് ബെല്‍ പത്രാധിപര്‍ ശ്രീ റോഷന്‍ വി കെ സംസാരിച്ചു. തുടര്‍ന്ന് ‘വൈഖരി’യുടെ ആദ്യകോപ്പി റോഷനു നല്‍കി ടീച്ചര്‍ മാഗസിന്‍ ഔപചാരികമായി പ്രകാശനം ചെയ്തു. ഒരു എഡിറ്റര്‍ എന്ന നിലയ്ക്ക് എനിക്ക് ഏറെ അഭിമാനവും ചാരിതാര്‍ഥ്യവും തോന്നിയ മുഹൂര്‍ത്തമായിരുന്നു അത്. മാഗസിന്‍ വര്‍ക്ക് തീര്‍ന്നല്ലോ എന്ന ചെറിയ കുണ്ഠിതവും!

അതിനെത്തുടര്‍ന്ന് ജാലവിദ്യയുടെ മാന്ത്രികതയുമായെത്തിയ സുനില്‍ ജോസിന്റെ പ്രകടനം കുറച്ചു നേരത്തേയ്ക്ക് കാണികളെ വേറൊരു ലോകത്തില്‍ എത്തിച്ചു. കുട്ടിക്കാലത്ത് പള്ളിപ്പെരുന്നാളിനും അമ്പലപ്പറമ്പുകളിലും കണ്ട വിസ്മയക്കാഴ്ചകള്‍ തൊട്ടരികെ കണ്ടതിന്റെ വിസ്മയത്തിലായിരുന്നു എല്ലാവരും.

ഒരാ‍ഴ്ചയുടെ നെട്ടോട്ടത്തിനൊടുവില്‍ അല്പം വിശ്രമിക്കാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒരേ ഒരു ദിവസമായ ഞായറാഴ്ചയിലെ രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ അവിടെ ചിലവഴ്ച്ചതില്‍ ഒട്ടും വിഷമിക്കേണ്ടി വന്നില്ല എന്ന് എല്ലാവരുടേയും മുഖത്തുനിന്നും വായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

തുടര്‍ന്ന് ചടങ്ങവസാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജെന്റില്‍ നന്ദി പ്രകാശിപ്പിച്ചു.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സു നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നത്തേയ്ക്കും ഓര്‍ത്തു വയ്ക്കാന്‍ ഒരു ദിവസം....

ജിന്‍സി (വൈഖരി ടീമിനുവേണ്ടി)

പ്രബോധിനി വാർഷികം

2009-07-30T22:59:00.000-07:00

പ്രബോധിനി ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവൽ

2009-06-03T08:28:00.000-07:00

പ്രബോധിനി ചെറുകഥാമത്സരം -2009 സൃഷ്ടികൾ ക്ഷണിക്കുന്നു....

2009-01-12T02:35:00.000-08:00

പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളേ,

എല്ലാവർക്കും പ്രബോധിനിയുടെ നവവത്സരാശംസകൾ. ഇത്തവണ ഒരു ചെറുകഥാമത്സരവുമായാണ് നമ്മൾ തുടങ്ങുന്നത്. എല്ലാവർക്കും തങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ ചെത്തിമിനുക്കാനും മിനുക്കിയ ചിന്തകൾ ഭാവനയുടെ നൂലിൽ കോർത്ത് ഒരു ചെറുകഥ സൃഷ്ടിക്കാനും അതു ഒരു സഹൃദയ സദസ്സിനു സമർപ്പിക്കാനുമുള്ള സുവർണ്ണാവസരം...

ഒരുപാടു നിബന്ധനകൾ ഇല്ലെങ്കിലും താഴെപ്പറയുന്ന കര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക.
സൃഷ്ടി മൌലികമായിരിക്കണം. എല്ലാവരും സ്വന്തം ആത്മാവിനോടു നീതിപുലർത്തുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
മുൻപു മറ്റെവിടെങ്കിലും (പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ / ബ്ലോഗുകൾ) പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്തവ അയയ്ക്കുക.
മത്സരം ഏതെങ്കിലും പ്രമേയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയല്ല. നിങ്ങളുടെ ക്രിയാത്മകത്യ്കു പൂർണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യം.
ഒരു മത്സരത്തിലെന്നതിലുപരി, ഇതൊരു അവസരമാക്കി എല്ലാവരും പങ്കെടുക്കുക. ഒരുപക്ഷേ സൃഷ്ടികൾക്കു ലഭിക്കുന്ന നിരൂപണം വളരെ സഹായകരമായേക്കം.

ചെറുകഥാമത്സരത്തിനുള്ള സൃഷ്ടികൾ prabodhini.vayanashala@gmail.com എന്ന വിലാസത്തിലേക്ക് അയക്കുക. സൃഷ്ടികൾ ജനുവരി 26 -വരെ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ്. സൃഷ്ടികൾ മലയാളത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്ത് അയച്ചുതരുവാൻ താല്പര്യപ്പെടുന്നു. മലയാളത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ MATWEB അല്ലെങ്കിൽ AnjaliOldLipi ഫോണ്ട് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതാണ്. ചെറുകഥകൾ പരമാവധി 3000 വാക്കുകൾ അല്ലെങ്കിൽ മൈക്രോസോഫ്റ്റ് വേർഡിൽ ഫോർമാറ്റ് ചെയ്തത് ആറു പേജിൽ കുറവായിരിക്കണം. [പേജ് സൈസ്: A4 ഫോണ്ട് സൈസ്: 10]

ചെറുകഥാ മത്സരത്തിൽ അയച്ചുതരുന്ന എല്ലാ സൃഷ്ടികളും പ്രബോധിനി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതാണ്. ചെറുകഥാമത്സരത്തിലെ വിജയികൾക്കുള്ള സമ്മാനം വാർഷികാഘോഷത്തോടനുബന്ധിച്ചു നടക്കുന്ന ചടങ്ങിൽ വെച്ച് നൽകപ്പെടുന്നതായിരിക്കും. പ്രശസ്‌ത എഴുത്തുകാർ അടങ്ങുന്ന ജഡ്ജിങ്ങ് പാനലായിരിക്കും വിജയികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക. ജഡ്ജിങ്ങ് കമ്മിറ്റിയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ഈ മാസം അവസാനത്തോടെ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുന്നതായിരിക്കും.

പ്രബോധിനിയെപ്പറ്റി കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്ക്: http://www.prabodhini.110mb.com/index.html

സസ്നേഹം,
സെക്രട്ടറി, പ്രബോധിനി വായനശാല

കാർട്ടൂൺ - സുബിദ് കെ. എസ്

2008-12-08T23:02:00.000-08:00

'നീ' കവിത - ബിജോയ്‌ കോറോത്ത്‌

2008-12-07T20:59:00.000-08:00

ഇനിയും മരിക്കാത്ത ഭൂമി !!??

2008-12-03T21:46:00.000-08:00

Cartoons By Vishnu Madhav

***Prabodhini 2008 Magazine 'Chayangal'***

പ്രബോധിനി വായനശാലയുടെ മാഗസിൻ: 'ചായങ്ങൾ'

2008-10-29T22:23:00.000-07:00

പ്രബോധിനി വായനശാലയുടെ 2008-ലെ മാഗസിൻ 'ചായങ്ങൾ' വായിക്കുക...ലിങ്ക്‌ ഇതാ ഇവിടെ http://www.prabodhini.110mb.com/chayangal.html

A Letter to motivate to those who lost their love ! Matters of Heart

2008-08-21T10:31:00.000-07:00

Arul Das Divakaran

Dear !
One of the best feeling that i have been in my life is "being in love".
When you are in love,the matter of whether you get your love or whether
you lose your love makes a big difference in our own lives.And i believe
losing your love is the beautiest of both ,what it ultimately leads to is
self-realization through lot of suffering and pain.I believe self-realization is
a very important phase in everyone's life and it takes time to realize ourselves.
Many doesnt even reach that level even after living through ages.Some
become successful and some doesn't.But earlier the better it is to self-realize.
And to arrive at this point in life ,there is no other better feeling than losing
your love.Most cases it must be the girl or boy you love.And also
may be it is your child,partner, friend,parents or let it may be anyone close
to your heart or let it be your love for nature.Though love is a purest feeling
of heart,i believe it also has some selfish intentions behind it.
And that selfish intention belong to the feeling called love itself
and not to the person who is in love.And most of the times,people
who fall prey for love severly are mostly un-selfish characters
may it be man or woman,i believe.And the ultimate self-realization
happens from with-in to such people and ultimately love wins though
you lose your love.As we all are and were born and brought up
in a protected social environment, when we grow up in the process
we get influenced a lot by the environment we grow-in.And our thoughts
are influenced too and our beliefs are constructed under such influences.
The characters that we become never becomes self-made ,rather it
becomes a manipulated creation of what the society thinks.
All this results in blindness to the self.Everyone grows with this blindness.
The social environment creates this blindness in everyone.
Those who sees the self ultimately are those who overcomes the
fears for breaking your such beliefs and many such thoughts that are falsely built
in you.But to do this needs a lot of guts,courage and braveness.
How do we get this?We achieve this only after going through so much
of pain and suffering.The more un-selfish person you are,The more you can
be in pain and suffering the more the chance you have; to earn more,courage
and guts.You learn to bear the pain and suffering stops bothering you,
you start opening your eyes by which you can start looking at your own self.
Then more the chance of self-realization. And every self-realization leads
to self-correction which leads you to ultimate conciousness.
In the end You are the winner !
I wish you to be successful and have a good life ahead !
Be brave and don?t fear to lose your love !
Also Learn to be in Love Again !

I learned this when i lost my job at montalvo bcoz i loved my job.
Thanks to infineon,i am in Love again

Regards ,
Arul Das Divakaran

പ്രബോധിനി വാര്‍ഷികം

2008-05-26T22:22:00.000-07:00

സജിത്ത് :

ജെന്റില്‍ :

ജോമേഷ്:

പ്രവീണ്‍:

ശ്രീമതി രാധാലക്ഷ്മി പത്മരാജന്‍:
തിരുവാതിര
തിരുവാതിര
പെണ്ണാളേ.. പെണ്ണാളേ...
ഇരുളിന്‍ മഹാനിദ്രയില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തി നീ

നിറമുള്ള ജീവിതപീലി തന്നു: മിനീഷ്
ശ്രീരാഗമോ തേടുന്നു നീ..... : വൈശാഖ്

ജിജി : മോണോആക്ട്

ജിജി : മോണോആക്ട്

സ്വാമിനാഥ പരിപാലയാ സുമാ..... : ശ്രീകാന്ത്
എന്നെ കുത്തിക്കൊന്നേ........ : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ വേറെ റൂമന്വേഷിക്കേണ്ടി വരുമെന്നാ തോന്നണേ.. : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

മുത്തശ്ശി മരണശ്ശയ്യയിലാണ് സാര്‍.. 2 ദിവസത്തെ ലീവ് വേണം.. : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

മാസാവസാനം പുളിങ്കുരുവല്ലല്ലോ എണ്ണിത്തരണേ... : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

കുട്ടിക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട് ട്ടോ.. കലക്കി.. : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

ഇനി പാനപാത്രങ്ങള്‍ നിറയട്ടേ.. : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

വെട്ടുകിളികള്‍ വെട്ടുകിളികള്‍

തെഴുത്തമരം തന്നെ ആദ്യത്തെ ഇര

ഓട്ടം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയവര്‍ വഴിമാറുക തന്നെ വേണം

നമ്മുടെ നിഴലിലും പതിയിരുപ്പുണ്ടവര്‍

വെട്ടുകിളികള്‍ വെട്ടുകിളികള്‍
: നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

ഇതാ താങ്കളുടെ കടലാസുകള്‍. വായിച്ച് നോക്കിയിട്ട് രാജിക്കത്ത് ഒപ്പിട്ട് തരൂ : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍
നീ വാരിയെറിയുന്ന നാണയത്തുട്ടുകള്‍ നിനക്ക് സ്വസ്ഥത വാങ്ങിത്തരുമെന്ന് നീ വ്യാമോഹിക്കുന്നു. ലഹരി നൈമിഷികമാണ് : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

മോചനം വിദൂരമല്ല... കെട്ടുപാടുകള്‍ക്കപ്പുറം നിന്റെ കാഴ്ച്ച നീളട്ടേ... ഉന്മത്തദയുടെ തിമിരം നിന്നെ വിട്ടു പോകട്ടേ.. പ്രകാശം പരക്കട്ടേ... : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

ഞങ്ങള്‍ സംവിധായകനൊപ്പം : നാടകം - ചതുരങ്ങള്‍

പ്രബോധിനി വാര്‍ഷികാഘോഷം

2008-05-22T22:17:00.000-07:00

A video to inspire you.....

2008-02-26T04:34:00.000-08:00

We always complaint about lack of time, work load, work pressure and what not...!
Have u ever thought about our involvement in our professional life/ work?
How many of us really enjoy whatever we do ? How many of us are dedicated to what do we do....

How many lucky people are around who got to do what they really love to do?

...........................

See a kid, who really enjoy what he does to survive...also see how deep he is committed and dedicated towards his work ;-)

http://www.youtube.com/watch?v=6PrleqeCAPw

16 Personality Factors: A good Read

2008-02-26T03:16:00.000-08:00

വ്യക്തികല് വ്യത്യസ്തര്....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
വ്യക്തിത്വം എറ്റുമുട്ടെന്റിവന്ന അവസരങല്‍ എരെയുന്റു നമ്മുട്ടെ ജീവിതതില്‍...ഈതാ വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവങലിക്കു ഒരു എത്തിനൊട്ടം.....

http://en.wikipedia.org/wiki/16_Personality_Factors

വനപര്‍വ്വം കഴിഞ്ഞ്... ചെറുകഥ - രജീന്ദ് യു ആര്‍

2008-01-09T11:38:00.000-08:00

ചെറുകഥ - രജീന്ദ് യു ആര്‍
-------------------- --

വനപര്‍വ്വം കഴിഞ്ഞ്...

“നീ ഇതില്‍ വിഷമം ഒന്നും വിചാരിക്കെണ്ട; കുറഞ്ഞപക്ഷം നമുക്ക് മൂപ്പരുടെ അഭിപ്രായം അറിയാമല്ലോ” ശിവന്‍ സ്വന്തം ജാമ്യത്തിനായി കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്.
“ എടാ ഇതു അന്നു രാത്രിയത്തെ സംഭവം മാത്രമല്ല, ... നീ ഈയിടെയായി വളരെ ഡിസ്റ്റര്‍ബ്ഡ് ആണ്. നിനക്ക് ഒരു രാത്രിയെങ്കിലും സമാ‍ധാനമായി ഉറങ്ങണ്ടേ? ഓരോ ഭ്രാന്ത് പറഞ്ഞ് ഉറക്കമിളയ്ക്കാന്‍ നിനക്കെന്താ‍ പറ്റിയത്?”
ശിവന്‍ തുടരുകയാണ് “ നമ്മളിപ്പൊള്‍ കാണാന്‍ പോകുന്ന കക്ഷിയും മലയാളിയാണ്. എന്റെ ചേട്ടന്റെ ക്ലോസ് ഫ്രണ്ടാ‍ണ്. എന്തായാലും അയാള്‍ പറയട്ടെ; ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അയാള്‍ നിംഹാന്‍സിലെ ഒരു ഫെയിമസ് ഡോക്ടറല്ലേ..”
മറുപടി ഒന്നും പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല. എന്താ‍യാലും ഒരു കണ്‍സള്‍ട്ടേഷന്‍ ആവശ്യമാണെന്ന് എനിക്കും തോന്നുന്നു. നിശബ്ദതയുടെ നഗരയാത്ര അങ്ങനെ നിംഹാന്‍സിന്റെ ഗേറ്റും കടന്ന് ‘ബി’ ബ്ലോക്കിന്റെ മുന്‍പിലെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ അവസാനിച്ചു.

ഒന്നാം നിലയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കക്ഷി കണ്‍സള്‍ട്ടേഷന്‍ റൂമില്‍ ഉണ്ട്. ശിവന്‍ ആദ്യം അകത്തേയ്ക്കു കയറി. പിറകേ ഞാനും. എന്നോട് ഇരിക്കാന്‍ ആംഗ്യം കാണിച്ച് ഡോക്ടര്‍ ശിവനേയും കൂട്ടി പുറത്തേയ്ക്കു പോയി. മനസ്സ് ആകെ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരിക്കുകയാണ്. ഇവിടെ ഈ ഇരിപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് അഞ്ചു മിനിറ്റെങ്കിലും ആയിക്കാണും. പുറത്തി ശിവന്‍ എന്തോ പതിയ ശബ്ദത്തില്‍ പറയുനതു കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞു മുഖത്തൊട്ടിച്ച നേര്‍ത്ത ചിരിയും ഒരു മൂളിപ്പാട്ടുമായി ഡോക്ടര്‍ റൂമിലേയ്ക്കു കയറി വന്നു. എനിക്കെതിരെ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്കു നോക്കാന്‍ എനിക്കു തോന്നിയില്ല.

“ഗുഡ് മോണിംഗ്, എന്നെ മനസ്സിലായോ?”

“ഗുഡ് മോണിംഗ്,.. പുറത്തെ ബോര്‍ഡ് വായിച്ചു”.

“അതു കോള്ളാമല്ലോ, ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നവര്‍ക്കല്ല, അവരുടെ കൂടെ വരുന്നവര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ് ആ ബോര്‍ഡ്”, ഡോക്ടറുടെ ചിരിയുടെ വികസിച്ചു.

“ആട്ടെ, ഇന്ന് ഓഫീസില്‍ പോയില്ലേ?”
“ശനിയാഴ്ച അവധിയാണ്”.

“ഓഫീസ്സില്‍ വളരെ സ്ട്രെസ്സ്ഡ് ആയിരിക്കും അല്ലെ?”
“അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല, പിന്നെ കുറെയൊക്കെ അതിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണല്ലോ.”

“രാവിലെ എന്താ കഴിച്ചത്?’
ഒരു നിമിഷം അലോചിക്കേണ്ടി വന്നു. ഈയിടെയായി ആഹാരിക്കുന്നത് യാന്ത്രികമായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.
“ ഒരു ചായ കുടിച്ചു”.

സംസാരിക്കുന്നത് മിക്കവാറും കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു കൊണ്ടാണ്. എന്തോ വല്ലാത്ത സംയമനം പാലിക്കണമെന്നു തോന്നി. മനസ്സില്‍ എണ്ണാന്‍ തുടങ്ങി. പത്ത്...ഒമ്പത്...എട്ട്...ഏഴ്...

“രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ എത്ര മണിയാകും?” അടുത്ത ചോദ്യത്തോടെ റിലാക്സ് ചെയ്യാനുള്ള എണ്ണം തെറ്റി. കഴമ്പുള്ള ചോദ്യം എന്ന തോന്നലില്‍ നിന്ന് അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി.

“അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല, 12 മണിയ്ക്കൊക്കെ കിടക്കാറുണ്ട്.”

ഡോക്ടര്‍ ഗാഢമായ എന്തോ ആലോചനയിലേയ്ക്ക് കടന്നു. എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഊടുവഴികളിലൂടെയുള്ള അലച്ചിലിന് കുരുക്കിടാനുള്ള പോംവഴിയാണോ ചിന്തിക്കുന്നത്? ആ ആലോചന അല്പ നേരം നീണ്ടു പോയി. എന്റെ ഉള്ളിലാകെ വല്ലാ‍ത്ത ഒരു പിരിമുറുക്കം. ഞാന്‍ കണ്ണുകള്‍ അടച്ച് ഏകാഗ്രത വരുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഒട്ടും നടക്കുന്നില്ല. കണ്ണുകള്‍ അടയ്ക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും കാതില്‍ ആ ആര്‍ത്തനാദം ഇരമ്പിക്കയറുന്നു. നിലവിളി.. അട്ടഹാസങ്ങള്‍.. മിന്നല്‍‌പിണരുകള്‍...

ഇടയ്ക്കു ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ പൊട്ടിവീണു. എന്റെ ഭൌതിക ജീവിതചര്യകളെപ്പറ്റി. ഇതിന്റെ അവസാനം എങ്ങിനെയായിരിക്കുമെന്ന ചിന്ത എന്നെ വ്യസനിപ്പിച്ചു. ഇതൊട്ടും ശരിയാകുന്നില്ല.

“ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഉറക്കം ഞെട്ടാറുണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല.

എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിലെ ഫാസ്റ്റ് ഫോര്‍വേഡ് ദൃശ്യങ്ങള്‍ പോലെ ഓര്‍മ്മകളും സ്വപ്നങ്ങളും ഇടതടവില്ലാതെ ഓടുകയാണ്. മിഥ്യയും യാഥാര്‍ത്യവും ഇഴപിരിച്ചെടുക്കാ‍നാവുന്നില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിന്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു ഇരിപ്പ് വേണ്ടിവരുമെന്ന് ഒരു സ്വപ്നവും മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയിരുന്നില്ല. ഈ വേഷം അവസാനിപ്പിക്കാറായോ? ഉഗ്രരൂപികളായ സത്വങ്ങള്‍ എന്റെ ചുറ്റിലും വന്ന് താണ്ഡവനൃത്തം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

വീണ്ടും എന്തോ ചോദിക്കാനായി ഡോക്ടര്‍ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. ആ ചോദ്യവും അനാവശ്യമായ ഒന്നാണെന്നുറപ്പിച്ച് അങ്ങോട്ടു കയറി സംസാരത്തെ ഖണ്ഡിച്ചു.

“നോക്കൂ ഡോക്ടര്‍, നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും എന്റെ പ്രശ്നത്തില്‍ നിന്നും വളരെ അകലെയാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഞാന്‍ വിശദീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം..”

എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും ആവരങ്ങളും തകര്‍ന്നടിയുന്ന നിമിഷമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാം, അതാണ് രക്ഷപ്പെടലിന് എളുപ്പവഴി.

“പുറത്തിരിക്കുന്ന ശിവനടക്കം ഞങ്ങള്‍ നാലുപേര്‍ ഒരുമിച്ചാണ് താമസം. മൂന്നു വര്‍ഷത്തിലേറെയായ് ആ വീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്നു. ഈയിടെയായിട്ടുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞുകാണുമല്ലോ!! ഈയിടെയായി ഞാന്‍ ഉറക്കം വരാതെ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഞാന്‍ ചില സന്ദര്‍ഭ്ങ്ങളില്‍ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു.“

ഒന്നു നിര്‍ത്തി. ഡോക്ടര്‍ വെള്ളത്തിന്റെ കുപ്പി എന്റെ മുന്‍പിലേയ്ക്കു നീക്കി വച്ചു. അതില്‍ നിന്നൊരു കവിള്‍ കുടിച്ചു.

“ഞാന്‍ അത് എങ്ങനെ വിവരിക്കും...? എനിക്കറിയില്ല, ആ രോദനം എനിക്കിനി സഹിക്ക വയ്യ.... കുറച്ച് കാലമായി ഇങ്ങനെ... കാതില്‍ എന്തോ... കൊതുകിന്റെ മൂളല്‍ പോലെയോ... അല്ല, കൊതുകല്ല... അത്. അതും ലൈറ്റണച്ച് കുറച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ മാത്രം.... ഒരു വല്ലാത്ത ഇരമ്പല്‍... ഈ കൊതുകുണ്ടല്ലോ... അത് എന്റെ ചെവിയില്‍ കയരിയിരുന്നു മൂളുന്നു.... എന്നാല്‍ എന്നെ കടിക്കുകയോ...ചോര കുടിയ്ക്കുകയോ ഇല്ല. അതിനെന്റെ ചോര വേണ്ട. അങ്ങനെ ഇടയ്ക്ക്... ശരീരത്തിലൊക്കെ പാറിവന്ന് ഇരിക്കുന്നതായ് തോന്നുകയാ... അല്ല, ... ശരിക്കും ഉണ്ട്.... ആ കരച്ചിലുണ്ടല്ലോ... അതൊരു അഞ്ചു മിനിട്ട് കേട്ടു നോക്കണം.... തല തല്ലിപ്പൊളിക്കാന്‍ തോന്നും... പിന്നെ ഉറങ്ങാനൊന്നും കഴിയില്ല... ആദ്യമൊക്കെ ഞാന്‍ സഹിച്ചു. പിന്നെ ഇവറ്റകളുടെ എണ്ണം കൂടിവന്നു.... ആ നിലവിളി കേട്ടിട്ട് ഒരു വല്ലാത്ത വേദന... എന്നെ കടിച്ച് ചോരകുടിച്ച് പൊയ്ക്കോട്ടെ എന്നു കരുതി ഞാന്‍ ലൈറ്റ് ഓണ്‍ ചെയ്തിരുന്നു നോക്കി. എല്ലാം അപ്പോള്‍ ഓടിയൊളിക്കും. സ്വൈര്യം എന്നേ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എങ്ങെനെയെങ്കിലും ഉറങ്ങിയാല്‍ തന്നെ ഇവ എന്നെ ഉറക്കം ഞെട്ടിച്ച് എനിക്കു ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു പറന്നു കരയുന്നു.... എനിക്കിപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു ഏതോ നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളുടെ വേദയനാണ് ആ ജീവികളുടെ കരച്ചിലില്‍ എന്ന്. “

“എന്റെ ചോര കുടിക്കാനല്ല... ഇന്നാള്‍ ഞാനൊരു കൊതുകുവല വാങ്ങി നോക്കി. എല്ലാം ശരിയാക്കി് കിടന്നാലും എനിക്കു ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റുന്നില്ല, അവ അനുവദിക്കുന്നില്ല.... എന്തോ എന്നൊട് പരിഭവപ്പെടുന്ന പോലെ... എനിക്ക് ഇതു കാരണം സ്വബോധം തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു വരികാണ്. അങ്ങനെയാണ് ശിവനെ തല്ലുന്നതും രാത്രികളില്‍ അലറി വിളിച്ചതും എല്ലാം... എല്ലാം എനിക്കോര്‍മ്മയുണ്ട്... പക്ഷേ...“

“എനിക്കാ ശബ്ദത്തില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെടണം ഡോക്ടര്‍..... എന്റെ മരിച്ചുപോയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശവക്കുഴിയില്‍ നിന്നുയരുന്ന നിലവിളി പോലെ തോന്നുന്നു...”

പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു. തലവേദയ്ക്കല്പം സമാധാനം തോന്നി.

“എന്റെ സ്വസ്ഥതയ്ക്കു വേണ്ടി ഡോക്ടര്‍ ഒരു ഉപകാരം ചെയ്തു തരണം, ഒരു കടലാസില്‍ ഞാന്‍ മെഡിക്കലി അണ്‍ഫിറ്റ് ആണ് എന്നെഴുതിത്തരണം. തിങ്കളാഴ്ച്ച ഓഫീസ്സില്‍ ചെന്ന ഉടനെ രാജി സമര്‍പ്പിക്കണം എനിക്ക്... “ തൊണ്ടയില്‍ എന്തോ തടഞ്ഞതു പോലെ..

“എല്ലാ പരിഷകള്‍ക്കും പാര്‍ട്ടി കൊടുത്തിട്ട് പറ്റുമെങ്കില്‍ വൈകുന്നേരം തന്നെ ഈ സിറ്റി വിടണം.”

മടിയൊന്നും കൂടാതെ ഡോക്ടര്‍ മെഡിക്കല്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് പൂരിപ്പിച്ച് നീളത്തില്‍ ഒപ്പും വച്ച് എന്റെ കയ്യിലേയ്ക്കു നീ‍ട്ടിത്തന്നു. പഴ്സെടുത്തു തുറന്നപ്പോ‍ള്‍ ഒരു അമ്പതിന്റെയും ആയിരത്തിന്റെയും രണ്ട് നോട്ടുകള്‍. ആയിരത്തിന്റെ നോട്ടെടുത്തു മേശപ്പുറത്തു വച്ച് എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനടുത്തേയ്ക്കു നടന്നു. തിരിഞ്ഞു നിന്നു പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോള്‍ നല്ല സുഖം തോന്നുന്നു ഡോക്ടര്‍.” എന്റെ മന്ദസ്മിതം ഡോക്ടര്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി.

ശിവനേയും കൂട്ടി വീട്ടിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു. പോകുന്ന വഴി അവന്‍ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവനോടായി പറഞ്ഞു.

“ഞാന്‍ ഇപ്പോ തന്നെ പായ്ക്കിംഗ് തുടങ്ങുകയാണ്, മടക്കയാത്ര ആരംഭിക്കുകയായി. എനിക്കു കൊണ്ടുപോകാന്‍ കഴിയാത്തവയൊക്കെ നീ ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുത്തേയ്ക്കൂ....“

എന്തോ, ഡ്രൈവിംഗിന്റെ തിരക്കില്‍ ശിവന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

- രജീന്ദ് യു ആര്‍

ദുരനുഭവങ്ങളും നല്ല ചിന്തകളും

2007-12-12T00:56:00.000-08:00

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഓഫീസിലെ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് മീറ്റിങ്ങ് നടക്കുകയായിരുന്നു. സ്ഥലം നഗരത്തില്‍ നിന്നും അകലെയുള്ള മുന്തിയ ഹോട്ടല്‍. ക്ഷണത്തോടെയുള്ള മീറ്റിംഗ്‌ ആയതിനാല്‍ പതിവിനു വിരുദ്ധമായി എല്ലാവരും സമയത്തു തന്നെ ഹാജര്‍. ദിവസം മുഴുവന്‍ നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന മീറ്റിങ്ങിന്റെ ആദ്യത്തെ ഇനം 'ഐസ് ബ്രേക്കര്‍ എന്ന ക്രൂരത... വിഷയം: "നിങ്ങളെ വിഷമിപ്പിച്ച ഒരു സംഭവം എല്ലാവരോടും പങ്കുവെക്കുക‘. ആദ്യത്തെ നിരയുടെ മൂലയില്‍ നിന്നും അനഭവ കഥകള്‍ വന്നു തുടങ്ങി. കള്ളം പറയാന്‍ അറിയാത്തവനും കഥ പറയലില്‍ വളരെ പിന്നോക്കം നില്‍ക്കുന്നവനുമായ ഞാന്‍ എന്തു കഥ പറയും എന്നോര്‍ത്ത്‌ ടെന്‍ഷനടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി... ആവട്ടെ,,, വല്ല യഥാര്‍ത്‍ഥ അനുഭവ കഥ തന്നെ വിസ്തരിക്കാം ...
ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ ... മനസ്സ്‌ ഓര്‍മകളുടെ കയങ്ങളില്‍ വിഷമിപ്പിച്ച അനുഭവത്തിനായി പരതുകയാണ്‌.

ഞാന്‍ നാലാംക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. ബാലകലോത്സവത്തിന്റെ ഭാഗമായി സ്കൂളിന്റെ വക ഒരു നാടകമുണ്ട്‌. സാമൂഹ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ മാഷ്‌ തന്നെ കഥ എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്യുന്ന നാടകം. അതില്‍ ആദ്യത്തെ സീനിലടക്കം പല സീനുകളിലായി വന്നുപോകുന്ന ഒരു സൂത്രധാരന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു, അതായിരുന്നു എന്റെ വേഷം. അങ്ങനെ മാഷ്‌ നാടകം പഠിപ്പിച്ചു... നാടകം പഠിച്ചു... അഭിനയിച്ചു... പാവം പിള്ളേരെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്നു കരുതി എല്ലാവരും പറഞ്ഞു 'വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട് ‘. മാര്‍ച്ചിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ മറ്റൊരു നഗരത്തിലെ സ്കൂളിലേക്ക്‌ പറിച്ചു നടപ്പെട്ടു.... അക്കാരണത്താല്‍ ജന്മനാട്‌ വിട്ട് അമ്മവീട്ടില്‍ ആയി താമസം. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ കൂടുതല്‍ നാടകമൊന്നും അഭിനയിച്ചില്ല. പരീക്ഷകളെഴുതി. മാര്‍ച്ച്‌ മാസം കഴിഞ്ഞു.. വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തി.

വീട്ടിലെ കൊച്ചുചെറുക്കനെ കണ്ടതിനെല്ലാം ഓടിക്കുന്ന വീട്ടിലെ പ്രജകള്‍ എന്നെ ഒരു ദിവസം പഞ്ചസാര വാങ്ങാന്‍ കടയിലേക്കയച്ചു... കടയില്‍ പോയി മടങ്ങി വരുന്ന വഴി നാട്ടില്‍ കണ്ടുപരിചയമുള്ള ഒരു ചേട്ടന്‍ സൈക്കിള്‍ നിര്‍ത്തി, 'നീ ഇവിടത്തെ സ്കൂളിലല്ലേ പഠിച്ചത്?' എന്നു ചോദിച്ചു.. 'അതേ' വിനയം കൈ വിടാതെയുള്ള ഉത്തരം. 'അമ്പലപ്പറമ്പിലെ നാടകത്തില്‍ നീ അഭിനയിച്ചിലാരുന്നോ?‘ വീണ്ടും ചോദ്യം... 'ആ ഉണ്ടായിരുന്നു.' ഞാന്‍ തന്നെ ആ കാര്യം മറന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. 'നീയായിരുന്നു അതില്‍ ഏറ്റവും അബദ്ധം. ഇനി മോന്‍ അഭിനയിക്കരുത് കേട്ടോ... !!!' ചേട്ടന്‍ സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടിക്കൊണ്ട്‌ അകന്നുപോയി..

എനിക്ക്‌ കാര്യങ്ങളൊന്നും ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രത്യേക മാനസീക അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.
വീട്ടില്‍ ചെന്ന് അമ്മയോട്‌ ചോദിച്ചു: 'എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു അമ്മേ അന്ന് അമ്പലപ്പറമ്പിലെ നാടകം ?...'
അമ്മ ഏറ്റവും സ്നേഹത്തോടെ 'അതെന്താ മോനേ !!! അസ്സലായിരുന്നു...
കോപം കൊണ്ട്‌ കലി കയറി... പ്രതിഷേധത്താല്‍ പഞ്ചസാരക്കെട്ട്‌ നിലത്തെറിഞ്ഞു. പഞ്ചസാരക്കെട്ട്‌ പൊട്ടി നിലത്ത് മുഴുവന്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. അമ്മ സമയം ഒട്ടും പഴാക്കിയില്ല.
അടി പറന്നു വന്നു... കൃത്യം ചെകിട്ടത്ത്‌...

എങ്ങനെയോ ചിന്തയില്‍ നിന്നും ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു.. അനുഭവം കൊള്ളാം. പക്ഷെ ഇത്ര നല്ല അനുഭവം ഇംഗ്ലീഷില്‍ പറയണം... ആവതില്ല...
ഭാഗ്യം കൊണ്ട് ഞാനിരിക്കുന്ന നാലാമത്തെ നിരയില്‍ എത്തും മുന്‍പേ 'ഐസ്‌ ബ്രേക്കര്‍‘ അവസാനിച്ചു.

എനിക്ക് മനസിലുള്ളില്‍ ആ ചേട്ടനോട്‌ വളരെ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തോന്നി. ജീവിതത്തില്‍ സത്യം മാത്രം എന്നോട്‌ പറഞ്ഞു എന്ന് എനിക്ക്‌ ഉറപ്പുള്ള ഏക മനുഷ്യന്‍..

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

പിന്നെ പ്രിയപ്പെട്ട ചേട്ടാ... അന്നു തരാന്‍ കഴിയാതിരുന്ന മറുപടിയും ഇതാ... ഇതിലൊന്നും എനിക്കു ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നതൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. ക്ലാസ്സില്‍ പമ്പരം കറക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ പിടിച്ച്‌ കൊണ്ടുപോയി ഒരു മാഷ്‌ അഭിനയിപ്പിച്ചതാ.... പാവം ഞാന്‍...
പിന്നെ രണ്ടാമത്തെ കാര്യം.. 'ആ അടി'... തീര്‍ച്ചയായും ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു... അതില്‍ ഇപ്പോള്‍ ദു:ഖമുണ്ട്‌...

- രജീന്ദ് യു. ആര്‍

സ്വയം കൊളുത്തുന്ന; കെടാത്ത ചിത

2007-11-13T08:10:00.000-08:00

തീയാണ് കനലാണതിന്‍ കടലാണെന്നുള്ളില്‍
തനുവാത്മാവും മമ ചിത്തവും വേവുന്നു
വിറമെയ്യുമായ് തുറകണ്ണുമായാളുമെന്‍
ചിതയില്‍ ദഹിക്കുന്നു കാലങ്ങളോളം ഞാന്‍

കത്തുന്ന ചിന്തകള്‍ പന്തമായെരിയു-
മീത്തലയുടെ താപമല്പമൊന്നാറ്റുവാന്‍
എത്ര മഴക്കാലമിനി വേണ്ടി വരുമി-
ന്നെത്ര വിചിത്രമീ വിചാര വീചികള്‍

സുഖശീതളമൊരു മഴയായ് പൊഴിയുമെന്‍
സഖിയുടെ പ്രേമത്തിന്നിത്തിരി തേങ്ങലിന്‍
മുമ്പിലക്കനവില്‍ കദനം പൊഴിക്കുന്നെന്‍
കണ്ണാകുമുലയില്‍ നിന്നുമുതിരുമാ‍ത്തീക്കനല്‍

വിഷനാവു ചൂഴുമെന്‍ തപ്തകണ്ഠത്തിലോ
സുരപാനപാത്രമൊഴുക്കുന്ന തീജലം
ദ്രവമൊരു ലഹരിയായ് സിരകളില്‍ പടരവേ
ഭ്രമതതന്‍ താഴ്വാരം‍ പുല്‍കുന്നു ഞാനും

മര്‍ത്യ ധിഷണതന്നപരാധമൊക്കെയും
ലാവയായുള്ളിലൊഴുക്കുന്ന പൃഥ്വിയില്‍
ജീവിച്ചിരിപ്പതും ഹൃദയമിടിപ്പതും
ജ്വാലയായ് ആളുമെന്‍ ഹൃത്തിലും തീയാണ്

പശിതിന്നു പരലോകം പൂകിയ മര്‍ത്യര്‍
പതിനായിരങ്ങളാം പാമരന്മാരുടെ
ജഠരാഗ്നിയിങ്ങൊരു തീപ്പന്തമായിന്നെന്‍
ജഠരേയെരിയുന്നു ദാഹിക്കുന്നു

ആയിരമശ്ലീല ജിഹ്വകളാലെന്നെ
ആകവേ നക്കുന്നു അരയിലെ തൃഷ്ണകള്‍
ക്ഷണഭംഗുരമാമാന്ദമൂര്‍ച്ഛതന്‍
തീയിലെരിയുന്നു യുക്തിയും ബോധവും

വസ്ത്രാപഹരിത, ഹരിതയയിരുന്നൊരീ
വസുധതന്‍ വ്രണിതമാം മാറിടം തന്നിലെ
വേവും മണലിലായ് ഇടറി നടന്നെന്റെ
വേര്‍പ്പെഴും പാദദ്വയത്തിലും തീയ്യാണ്

ഇങ്ങനെ മൊത്തമായ് കത്തിയെരികിലും
ഇപ്പൊഴും ശുദ്ധിവരുന്നില്ല മാനസേ
ഇത്തിരി വെട്ടമതാര്‍ക്കുമേ നല്‍കില്ല
ഇത്തീ‍യെന്തിനെരിയുന്നെന്‍ നെഞ്ചില്‍?

-----------------------------

2007-09-13T22:23:00.000-07:00

ചിരാത്

http://prabodhini.110mb.com/chirad.html

http://www.4shared. com/dir/3841876/ 24ab119c/ sharing.html

Itha ivide oru samagamam

2007-05-25T04:24:00.000-07:00

nammal ennenum arinjirikkenda karyangal...manju poykondirikkunna nalla kalathe kurichulla arivum ormakalum....orayiram kalakaranmarude amoolyamaya srishtikal...manasil innum ennum jeevichu kondirikkunna kathapathrangal....manushyatham maranju poykondirikkunna ee kalaghattathil kazhinju poya thalamurakalekkurichulla arivu...ellam nammude jeevithathe munnottu nayikkunna orikkalum ozhichu koodan pattatha ,manushyane manushyan aakkunna amoolyamaya arivukalude bhandaram...athilekku ulla oru chavittu padiyayi probodhini itha ningalude munpil.....ithoru thudakkam mathram....oro padiyum oro puthiya lokathilekkulla vazhiyayi itha ningalude munnill..........

2007-05-23T21:58:00.000-07:00

kalathinte manalthittil pathinja ormakalute kalpatukalil thirichariyavunnathellam namukku perukkiyetukkam.
parichithamallathathinte patha theti pokam.kandukittumenna prathyashayote....
angane ormakalute muthukal korthu swapnagalute noolil puhtiyoru malakorkkam....

Thumbs Up to Prabhodhini Team.....

2007-05-23T21:48:00.000-07:00

...........It's rarely you find constructive initiatives from the youngsters of Metro, where party'g stand tall among all other activities......

I marvel at the enterprisingness that came from a bunch of ex-NTTFians....... who are otherwise known for their "Mechanic life" (sorry, if I hurt anybody's feeling..I am not offending you guys....)

Again, I applaud your efforts......Let's Read, Write n Grow intellectually

Great Initiatives......Keep going....

-Rads-